Α.Π. 277/2026 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ) ΟΡΘΗ ΥΠΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΛΑΦΡΑΣ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΕΥΜΕΝΕΣΤΕΡΟΥ ΝΟΜΟΥ

Α.Π. 277/2026 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΟΡΘΗ ΥΠΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΑΠΛΗΣ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΕΛΑΦΡΑΣ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΕΥΜΕΝΕΣΤΕΡΟΥ ΝΟΜΟΥ - (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, άρθρ. 2 παρ. 1 ΠΚ, άρθρ. 308 παρ. 1 ΠΚ, άρθρ. 468 ΠΚ).

ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΕΛΕΓΚΤΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΩΝ - (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ, άρθρ. 93 παρ. 3 Σ., άρθρ. 139 ΚΠΔ, άρθρ. 177 παρ. 1 ΚΠΔ, άρθρ. 178 ΚΠΔ).

ΑΟΡΙΣΤΙΑ ΑΥΤΟΤΕΛΟΥΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΣΤΑΣΗΣ ΜΕΤΑΓΕΝΕΣΤΕΡΗΣ ΚΑΛΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ - (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' ΚΠΔ, άρθρ. 139 ΚΠΔ, άρθρ. 84 παρ. 2 περ. ε' ΠΚ).

ΤΗΡΗΣΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΥΠΩΝ, ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΝΣΗ ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥ ΤΗΣ ΕΦΕΣΗΣ - (άρθρ. 510 παρ. 1 στοιχ. Α' και Θ' ΚΠΔ, άρθρ. 30 παρ. 2 ΚΠΔ, άρθρ. 138 παρ. 1 και 2 ΚΠΔ, άρθρ. 171 παρ. 1 περ. β' ΚΠΔ, άρθρ. 502 παρ. 5 ΚΠΔ).

ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΥ ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ - (άρθρ. 139 ΚΠΔ, άρθρ. 26 παρ. 1 α' ΠΚ, άρθρ. 27 ΠΚ, άρθρ. 308 παρ. 1 ΠΚ).

Με την υπ’ αριθ. 277/2026 απόφαση του Αρείου Πάγου (ΣΤ΄ Ποινικό Τμήμα) απορρίφθηκε η αίτηση αναίρεσης κατηγορουμένου ηθοποιού κατά της τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Το ακυρωτικό δικαστήριο έκρινε ότι ορθώς και με ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία ο αναιρεσείων καταδικάστηκε για απλή σωματική βλάβη σε ποινή φυλάκισης τεσσάρων μηνών με αναστολή, καθώς η ασκηθείσα βία προκάλεσε μη επιπόλαιες σωματικές κακώσεις στην παθούσα συνάδελφό του. Παράλληλα, κρίθηκε αβάσιμος ο αναιρετικός λόγος για μεταβολή της κατηγορίας σε εντελώς ελαφρά σωματική βλάβη, ενώ ο αυτοτελής ισχυρισμός για αναγνώριση της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 ε΄ ΠΚ απορρίφθηκε προσηκόντως ως αόριστος. Τέλος, διαπιστώθηκε η πλήρης τήρηση των δικονομικών διατάξεων στο ακροατήριο.

Ν.Μ.

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σταυρούλα Κουσουλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κλεόβουλο-Δημήτριο Κοκκορό, Εισηγητή, Μαρία Γιαννακοπούλου, Μαρία Πετσάλη και Παναγιώτη Φιλόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2025, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Βασιλικής Βλάχου (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Αλεξάνδρας Μπερή , για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Π. Ε. του Ε. , κατοίκου ... , ο οποίος παρέστη δια της πληρεξούσιας δικηγόρου του ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ Ζωής, για αναίρεση της υπ' αριθ. 1778/2025, 1926/2025 και 2116/2025 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών. Με υποστηρίζουσα την κατηγορία την Π. Σ. του Χ. , κατοίκου ... , η οποία παρέστη δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της ΜΙΝΤΖΙΑ Αλεξάνδρου – Χρήστου.

Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και o αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που περιλαμβάνονται στην υπ' αριθ. πρωτ. ...2024 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό .../2025.

Αφού άκουσε Την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως του κατηγορουμένου και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπ' αριθ. ...2025 αίτηση του Ε. Π. του Ε. , για αναίρεση της υπ' αριθ. ΓΤ 1778/2025, ΓΤ 1926/2025 και ΓΤ 2116/2025 τελεσίδικης απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, με την οποία κηρύχθηκε ένοχος της αξιόποινης πράξης της απλής σωματικής βλάβης, με την ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ. 2 α' ΠΚ, ασκήθηκε στις 14/7/2025: α] νομότυπα, με δήλωση της πληρεξουσίας δικηγόρου του αναιρεσείοντος, που επιδόθηκε στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις 14/7/2025 [άρθρο 474 παρ. 2 Α' ΚΠΔ], β] εμπρόθεσμα, αφού η προσβαλλόμενη απόφαση καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο στις 26-6-2025, εντός δηλαδή της νόμιμης προθεσμίας των είκοσι [20] ημερών [άρθρο 473 παρ. 1, 2, 3 ΚΠΔ] και γ] παραδεκτά, αφού ασκήθηκε από δικαιούμενο και έχοντα προς τούτο έννομο συμφέρον, στρέφεται κατά υποκείμενης στο ένδικο αυτό μέσο απόφασης και περιέχει ορισμένους λόγους αναίρεσης [άρθρα 464, 504, 505 παρ. 1 α' και 510 παρ. 1 στοιχ. Α', Δ' και Ε' ΚΠΔ]. Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω κατ' ουσία, με παρούσα την υποστηρίζουσα την κατηγορία δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 308 του παλαιού ΠΚ, υπό την ισχύ του οποίου φέρεται ότι τελέστηκε η ένδικη πράξη, <>, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 308 παρ. 1 του νέου ΠΚ, όπως ίσχυε από 1-7-2019 έως 11-11 2021, ήτοι πριν από την τροποποίησή του με το άρθρο 64 του ν. 4855/2021,<>. Η ανωτέρω διάταξη μετά την τροποποίησή τη με το άρθρο 64 του ν. 4855/2021 έχει πλέον ως εξής: <<όποιος προξενεί σε άλλον κάκωση ή βλάβη της υγείας του τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο [2] έτη ή χρηματική ποινή. Αν η κάκωση ή βλάβη της υγείας που του προξένησε είναι εντελώς ελαφρά, τιμωρείται με χρηματική ποινή ή παροχή κοινωφελούς εργασίας>>.

Από τη σύγκριση των άνω διατάξεων προκύπτει ότι δεν έχει αλλάξει η νομοτυπική μορφή της πράξης, όμως η διάταξη του άρθρου 308 παρ. 1 εδ. α' του νέου ΠΚ για την σωματική βλάβη είναι ευμενέστερη ως προς την προβλεπόμενη ποινή, δυσμενέστερη όμως ως προς την προβλεπόμενη στο εδ, β' πράξη της εντελώς ελαφράς σωματικής βλάβης, αφού η πράξη φέρει χαρακτήρα πταίσματος [άρθρο 18 αυτού], τα πταίσματα δε ήδη έχουν καταργηθεί, σύμφωνα με τη μεταβατική διάταξη του άρθρου 468 του νέου ΠΚ [ΑΠ 754/2024, ΑΠ 446/2022, ΑΠ 732/2022]. Το αδίκημα της σωματικής βλάβης, που θεσμοθετείται για να προστατευθεί η σωματική ακεραιότητα του ανθρώπου, είναι υπαλλακτικώς μικτό έγκλημα, η αντικειμενική υπόσταση του οποίου περιλαμβάνει όχι μόνο ορισμένη ενέργεια [ή παράλειψη], αλλά και ορισμένο αποτέλεσμα και συνίσταται είτε στην πρόκληση σωματικής κάκωσης, είτε στην πρόκληση βλάβης της υγείας του παθόντος και διαβαθμίζεται, αναλόγως της σπουδαιότητας αυτής, σε απλή [βασικό έγκλημα] και σε εντελώς ελαφρά [προνομιούχο παραλλαγή], η οποία, χωρίς να είναι επουσιώδης, έχει επιπόλαιες συνέπειες. Σωματική κάκωση συνιστά κάθε εξωτερική επενέργεια επί του σώματος, όπως τραύματα, εκδορές οιδήματα, παραμορφώσεις και μπορεί, χωρίς να είναι απαραίτητο, να είναι ταυτοχρόνως και βλάβη της υγείας που ως τέτοια χαρακτηρίζεται κάθε διατάραξη των εσωτερικών λειτουργιών, ήτοι κάθε πρόκληση ή επίταση μίας παθολογικής κατάστασης του οργανισμού, που πρέπει να έχει κάποια χρονική διάρκεια, η οποία να απαιτεί μια [έστω και σύντομη] διαδικασία ίασης, στηριζόμενη είτε σε παροχή ιατρικής περίθαλψης, είτε στις φυσικές μόνο δυνάμεις του οργανισμού.

Εξάλλου, βλάβη της υγείας μπορεί να επέλθει, χωρίς σωματική κάκωση ή μπορεί η μία να είναι συνέπεια της άλλης, χωρίς να δημιουργείται αντίφαση από τη σωρευτική παραδοχή σωματικής κάκωσης και βλάβης της υγείας ταυτοχρόνως [ΑΠ 754/2024, ΑΠ 732/2022, ΑΠ 446/2022]. Για την πλήρωση δε της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της σωματικής βλάβης, απαιτείται δόλος, που περιέχει τη γνώση και θέληση πραγμάτωσης των στοιχείων της αντικειμενικής υπόστασης, δηλαδή τη γνώση και θέληση της πρόκλησης σε άλλον σωματικής κάκωσης ή βλάβης της υγείας του, αρκεί δε οποιαδήποτε μορφή δόλου, που μπορεί να είναι είτε άμεσος, είτε ενδεχόμενος [ΑΠ 754/2024, ΑΠ 732/2022].

Περαιτέρω, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ, ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία όταν αναφέρονται σ' αυτήν, με σαφήνεια, πληρότητα, και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα προκύψαντα από την αποδεικτική διαδικασία πραγματικά περιστατικά, στο οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην εφαρμοσθείσα ουσιαστική ποινική διάταξη [ολΑΠ 1/2005]. Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της απόφασης, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο. Όσον αφορά στον δόλο, που απαιτείται κατά το άρθρο 26 του ΠΚ, για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, που συνίσταται, σύμφωνα με το άρθρο 27 του ίδιου Κώδικα, στη θέληση παραγωγής των περιστατικών που, κατά το νόμο, απαρτίζουν την έννοια της αξιόποινης πράξης, δεν υπάρχει ανάγκη, κατά τούτο, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, διότι αυτός ενυπάρχει στην παραγωγή των περιστατικών και προκύπτει από αυτή.

Όταν, όμως, αξιώνονται πρόσθετα στοιχεία για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος και συγκεκριμένα είτε η εν γνώσει ορισμένου περιστατικού τέλεση της πράξης [άμεσος δόλος] είτε η επιδίωξη ορισμένου περαιτέρω σκοπού [έγκλημα υπερχειλούς υποκειμενικής υπόστασης], ο δόλος απαιτεί ιδιαίτερη αιτιολογία. Σε σχέση με τα αποδεικτικά μέσα, που λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο, προκειμένου να μορφώσει την καταδικαστική του κρίση, όπως επιβάλλουν οι διατάξεις των άρθρων 177 παρ. 1 και 178 ΚΠΔ, για τη πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ' είδος προσδιορισμός τους [μάρτυρες, έγγραφα κ.λπ.], χωρίς να απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προέκυψε από το καθένα χωριστά. Πρέπει, όμως, να προκύπτει με βεβαιότητα ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο ορισμένα από αυτά κατ' επιλογή, ενώ δεν είναι απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση και σύγκριση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων και των μαρτυρικών καταθέσεων μεταξύ τους και δεν απαιτείται να προσδιορίζεται ποιο βάρυνε περισσότερο για το σχηματισμό της δικανικής κρίσης, ούτε χρειάζεται να διευκρινίζεται από ποιο ή ποια αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε η κάθε παραδοχή.

Όταν δε εξαίρονται ορισμένα από τα αποδεικτικά μέσα, δεν σημαίνει ότι δεν λήφθηκαν υπόψη τα άλλα, ούτε ανακύπτει ανάγκη αιτιολόγησης γιατί δεν εξαίρονται τα λοιπά. Δεν αποτελεί δε λόγο αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση κι αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας [ΑΠ 482/2023], ΑΠ 452/2023].

Εξάλλου, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, λόγο αναίρεσης της απόφασης αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης. Εσφαλμένη ερμηνεία τέτοιας διάταξης υπάρχει όταν το δικαστήριο αποδίδει σ' αυτήν διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, εσφαλμένη δε εφαρμογή συντρέχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στη διάταξη που εφαρμόσθηκε. Περίπτωση εσφαλμένης εφαρμογής ουσιαστικής ποινικής διάταξης υπάρχει και όταν η διάταξη αυτή παραβιάζεται εκ πλαγίου, πράγμα που συμβαίνει όταν στο πόρισμα της απόφασης που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του διατακτικού με το σκεπτικό αυτής και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του οικείου εγκλήματος, έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση [ολΑΠ1/2020].

Στην προκειμένη περίπτωση, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των αναφερομένων κατά το είδος τους αποδεικτικών μέσων, δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, τα ακόλουθα: <<Στην Αθήνα, την 11η-1-2018, ενεργώντας με πρόθεση προξένησε σε άλλον σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του και συγκεκριμένα κατά τον ανωτέρω χρόνο, μετά το τέλος της θεατρικής παράστασης με τίτλο <<πετάει-πετάει>>, στο Θέατρο … στην οδό ... , άρπαξε από το λαιμό την εγκαλούσα συνάδελφό του ηθοποιό Σ. Π. και με τα χέρια την έσπρωξε, με αποτέλεσμα αυτή να πέσει πάνω σε ένα κομοδίνο και σε μία καρέκλα που βρισκόταν εκεί, τραυματίζοντάς την και προκαλώντας της σωματικές κακώσεις και δη εκχύμωση διαμέτρου 2 εκ. στο δεξιό βραχίονα, κατά την πρόσθια επιφάνεια αυτού, εκχύμωση διαμέτρου 1 εκ. στη μεσότητα του αριστερού βραχίονα κατά τη ραχιαία επιφάνεια αυτού, και εκχύμωση διαμέτρου 1 εκ. στο κάτω τριτημόριο του αριστερού βραχίονα, επίσης στη ραχιαία επιφάνεια, τρεις εκχυμώσεις στην έξω επιφάνεια του δεξιού μηρού, διαμέτρου 1 εκ. εκάστη, η μεν πρώτη στη μεσότητα οι δε άλλες δύο πλησίον του δεξιού γόνατος, εκχύμωση στην έξω - οπίσθια επιφάνεια της δεξιάς κνημιαίας χώρας, διαστάσεων 7 χ εκ., άλγος στη δεξιά οσφυϊκή χώρα και στη ράχη, κάκωση - θλάση γαστροκνημιαίου [αρ.] ποδός με αντανάκλαση του πόνου στον Αχίλλειο τένοντα και κάκωση στην οσφυϊκή μοίρα.

Ειδικότερα, από την αξιολόγηση του συνόλου του αποδεικτικού υλικού απεδείχθη ότι ο εκκαλών- κατηγορούμενος, μετά το τέλος της ως άνω θεατρικής παράστασης, στον ως άνω τόπο και χρόνο και αφού προηγήθηκε φραστικό επεισόδιο και διαπληκτισμός με την εγκαλούσα-παρισταμένη προς υποστήριξη της κατηγορίας-συνάδελφό του ηθοποιό Σ. Π. , με αφορμή την παράλειψη από την τελευταία να κάνει μια συγκεκριμένη θεατρική κίνηση και να πει μια συγκεκριμένη ατάκα ("τζουτζουκλάν") την οποία, ο κατηγορούμενος θεώρησε ότι επίτηδες παρέλειψε η εγκαλούσα, ξυπόλητος κι ημίγυμνος, φορώντας μόνο το παντελόνι του, ανέβηκε από μεταλλική σκάλα από το κείμενο στο ισόγειο καμαρίνι του, το οποίο μοιράζετο με τον συνάδελφό του Σ. Κ. , εισήλθε με ένταση στο κείμενο στον πρώτο όροφο καμαρίνι της εγκαλούσας, την άρπαξε από το λαιμό και με τα χέρια του την έσπρωξε, με αποτέλεσμα αυτή να πέσει πάνω σε ένα κομοδίνο και σε μια καρέκλα που βρισκόταν εκεί, να τραυματιστεί και να υποστεί τις προαναφερθείσες σωματικές κακώσεις.

Όπως δε λεπτομερώς κατέθεσε η εγκαλούσα έπεσε στην καρέκλα με συνέπεια να χτυπήσει όλη της η σπονδυλική στήλη και το πόδι της καρέκλας να μπει στο πόδι της, προκαλώντας της μώλωπα και χτύπημα στον τένοντα με αποτέλεσμα, όπως κατέθεσε, να μην μπορεί να <<πατήσει>> το πόδι της για έντεκα μέρες και να έχει πόνους στην πλάτη. Τα ως άνω πραγματικά περιστατικά ως προς τις συνθήκες τέλεσης του εγκλήματος, επιβεβαίωσε στην χωρίς όρκο κατάθεσή της και ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου η εγκαλούσα εξεταζόμενη ως διάδικος (παρισταμένη προς υποστήριξη της κατηγορίας), ενώ αυτά επιβεβαιώθηκαν και από τη μοναδική αυτόπτη μάρτυρα Κ. Π. , η οποία έχουσα ορατότητα - όπως προκύπτει από τις επισκοπηθείσες από το Δικαστήριο δύο (2) φωτογραφίες, όπου απεικονίζεται η εγγύτητα και η ορατότητα που είχε από το καμαρίνι της στο απέναντι καμαρίνι της εγκαλούσας Σ. Π. - και ανεξάρτητα από τις επουσιώδεις διαφοροποιήσεις σε σχέση τόσο με όσα κατέθεσε η εγκαλούσα όσο και με όσα η ίδια είχε καταθέσει ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, στις οποίες υπέπεσε εξετασθείσα ως μάρτυρας κατηγορίας ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (όπως το εάν άρπαξε με το ένα χέρι ή με τα δύο του χέρια, ο εκκαλών την εγκαλούσα και το εάν ήταν αυτή που σήκωσε την εγκαλούσα ούσα πεσμένη από το πάτωμα ή εάν σηκώθηκε μόνη της) επιβεβαίωσε, χωρίς η μαρτυρία της να αντικρουσθεί από κανένα αποδεικτικό μέσο.

Πλέον συγκεκριμένα η εν λόγω (δεύτερη μάρτυρας κατηγορίας) κατέθεσε ότι "... εγώ άκουσα την μεταλλική σκάλα και βγήκα έξω να δω τι γίνεται και είδα τον κύριο Π. λοιπόν χωρίς μπλούζα να ανεβαίνει πάνω νευριασμένος να κλωτσάει την πόρτα να πιάνει την κυρία Π. από τον λαιμό να την ταρακουνάει ....... Ήμουνα στο δικό μου το καμαρίνι όπου έβλεπα το καμαρίνι της κυρίας Π. και έτσι αλλά και από τους καθρέπτες.......Την άρπαξε από το λαιμό την ταρακούνησε και την έριξε κάτω...... Δίπλα στον νιπτήρα...... δεν χτύπησε...... Στο πάτωμα πλησίασα στο καμαρίνι δεν πήγα να την σήκωσα, δεν μπήκα μέσα..... όταν έφυγε (ενν. ο κατηγορούμενος) πήγα πιο κοντά άλλα δεν πήγα μέσα την ώρα που ήτανε εκεί.. . Του φώναζα τι κάνεις εκεί, τι κάνεις ρε σταμάτα, ρε τι κάνεις εκεί...................την ώρα που συνέβη το περιστατικό ήμουν μόνο εγώ εκεί. Αφού έπεσε κάτω η Σ. , όποιος εμφανίστηκε, εμφανίστηκε μετά............ ναι είδα το λαιμό της κόκκινο, ο λαιμός ήταν και να σε έχει ταρακουνήσει.......... σαν να κοντεύεις να πάθεις ασφυξία δηλαδή". Αντιθέτως ο ίδιος ο εκκαλών-κατηγορούμενος, ο οποίος αρνείται εξαρχής ότι άρπαξε την παθούσα από το λαιμό και την χτύπησε και ομολογεί μόνο ότι την απώθησε, αμφισβήτησε αρχικώς ενώπιον του ακροατηρίου τόσο την ιδιότητα της μάρτυρος ως αυτόπτη, όσο και ότι η εγκαλούσα έπεσε, παρότι στην αναγνωσθείσα απομαγνητοφώνηση αποσπάσματος της εκπομπής του ΑΝΤ1 "ΤΟ ΠΡΩΪΝΟ", στις 17/1/2018, ήτοι 6 ημέρες μετά το επίδικο συμβάν (υπ' αριθμ. ... αναγνωστέο εκκαλουμένης), στην μεν σελ. 2 ως συνεντευξιαζόμενος αναφέρει ότι έσπρωξε την εγκαλούσα, αρνούμενος ότι την έπιασε από το λαιμό, επικαλείται ότι υπάρχουν στοιχεία από τη γνωμάτευση ότι έχει μώλωπες στο λαιμό και εν συνεχεία παραδέχεται ότι η εγκαλούσα έπεσε και δη ότι "Στην πορεία η Σ. πέφτει, έπεσε πάνω στην καρέκλα και εγώ έφυγα με ένταση βρίζοντας ο ένας και ο άλλος", ενώ στη σελ. 3 επιβεβαιώνει ότι η μάρτυρας Κ. Π. (κατά κόσμο Κ. Μ.) ότι ήταν ακριβώς από πίσω του και δη "ήρθε τρέχοντας ένας βοηθός σκηνής γιατί άκουσε πριν τις φωνές και πιο πίσω από τον κύριο τον Ε. ήταν η Κ. Μ..... Η οποία είδε όλο αυτό οκ........... δεν τη χτύπησα, σήκωσε χέρι και αυθόρμητα την απώθησα".

Ειδικότερα, ο εκκαλών-κατηγορούμενος και κατά την ενώπιον του ακροατηρίου απολογία του αρνήθηκε ότι χτύπησε καθ' οιονδήποτε τρόπο την εγκαλούσα, αλλά παραδέχθηκε μόνο ότι την έσπρωξε από τα χέρια και την απώθησε χωρίς εκείνη να πέσει εξαιτίας της κίνησής του. Πλέον συγκεκριμένα, ανέφερε επί λέξει ότι "........την έπιασα από τα χέρια........και την έσπρωξα. Την......... απώθησα τα χέρια όχι απλά την έσπρωξα, απώθησα τα χέρια της. Θα μπορούσα να την σπρώξει και από το κεφάλι.......... Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν........ δεν μπορείς να σκεφτείς, όταν τα χέρια και αυτό φαίνεται από τις ίδιες τις εξετάσεις που παρέθεσε η κυρία Π. από τον ίδιο τον ιατροδικαστή......... Δεν έπεσε....... Αλλά προφανώς ήρθε σε επαφή με κάποιο αντικείμενο, γιατί το λέω αυτό, γιατί το καμαρίνι όπως είδατε και στις φωτογραφίες είναι πολύ στενό. Οι πόρτες..... οι καρέκλες, έχει δύο καρέκλες, είναι πολύ κοντά η μία με την άλλη, προφανώς θα ακούμπησε κάποια καρέκλα προφανώς....... Μπορεί να χτύπησε και σε κάποια καρέκλα, αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ την έπιασα από το λαιμό να την χτυπήσω....". Σημειωτέον ότι επισημάνθηκε στον εκκαλούντα και από το Δικαστήριο ότι στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο είχε καταθέσει ότι "την απώθησα, δεν την έσπρωξα" και ακολούθως ότι "δεν νομίζω ότι έπεσε κάτω η Π......... νιώθω ότι δεν έπεσε....... Θα πω ότι δεν έπεσε.......... δεν είδα αν έπεσε". Επίσης στη συνέχεια της απολογίας του ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου επιβεβαίωσε την παρουσία της Κ. Π. στο συμβάν, αλλά ισχυρίστηκε ότι "δεν μπορεί να είδε αυτό το πράγμα, δεν μπορεί...... Ήταν αυτόπτης μάρτυρας, ήταν εκεί, ήταν εκεί, αλλά αποκλείεται να είδε τι έγινε........ λογικά είδε, λογικά είδε μία πλάτη και μία πλάτη πλάτης....", χωρίς να μπορέσει να δώσει καμία απάντηση στην ερώτηση που του ετέθη από το Δικαστήριο ότι, αληθής υποτιθέμενος ο ισχυρισμός του ότι ο ίδιος μόνο αμύνθηκε στην προηγηθείσα κατά τα λεγόμενά του επίθεση-απώθηση της εγκαλούσας σε βάρος του και δεν της επιτέθηκε, γιατί η ως άνω μάρτυρας να του απευθύνει τη φράση "τι κάνεις ρε?".

Επίσης από κανένα αποδεικτικό μέσο δεν επιβεβαιώνεται ο ισχυρισμός του εκκαλούντος που βάλλει κατά της αξιοπιστίας της κατάθεσης της ως άνω μάρτυρος κατηγορίας ότι τα όσα η τελευταία κατέθεσε εξυμνούνται και δικαιολογούνται είτε από τη φιλική της σχέση της τελευταίας με την εγκαλούσα και δη ότι "της είπε η φίλη της ότι: "μου έκανε αυτό" και το υιοθέτησε, είτε από την κατευθυνόμενη - κατά την άποψη του - αντίληψη της τελευταίας λόγω φύλου, ήτοι ότι "αν έβλεπε η κυρία Κ. Μ. κάποιον άντρα να τσακώνεται με γυναίκα, θα έβλεπε αυτό που θα ήθελε να δει...". Αντιθέτως παρούσα-αυτόπτης μάρτυρας στο συμβάν, δεν υπήρξε η μάρτυρας κατηγορίας Ρ. Τ. , παρά μόνο αυτήκοος μάρτυρας στον προηγηθέντα διαπληκτισμό των δυο διαδίκων με την προρρηθείσα αφορμή, η οποία κατέθεσε επί λέξει ότι: "Ήταν η στιγμή που εγώ αποχωρούσα γιατί είχα αλλάζει τα ρούχα μου και θα πήγαινα σπίτι μου και πάω να κλείσω τη πόρτα και ακούω τον κ. Π. που ρωτάει: "Γιατί δεν είπες την ατάκα τζουτζουκλάν", θυμάμαι ήταν μια φράση και τη Σ. που είπε: "το ξέχασα, κάτι τέτοιο, αλλά όλο αυτό που σας λέω το άκουσα φεύγοντας δηλαδή, κλείνω τη πόρτα και έφυγα" και η οποία ενημερώθηκε τηλεφωνικά για το συμβάν την επόμενη μέρα, από τον έτερο μάρτυρα κατηγορίας Σ. Κ. Επίσης η εν λόγω μάρτυρας παρέστη την επόμενη μέρα, που έλαβε χώρα προγραμματισμένη συνάντηση στο θέατρο όλων των ηθοποιών, πλην της εγκαλούσας, αλλά με την παρουσία του εκκαλούντος-κατηγορουμένου.

Στην εν λόγω συνάντηση, η εν λόγω μάρτυρας κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο εκκαλών κούτσαινε, είπε ότι εκείνος κλώτσησε την πόρτα του καμαρινιού της εγκαλούσας την προηγούμενη ημέρα, καθώς και ότι: "Όλοι του λέγανε να ζητήσει ένα συγγνώμη τέλος πάντων, για να ξεχαστεί κι όλο το συμβάν, ίσως για να μαλακώσει το συμβάν". Εκείνος αρνήθηκε και είπε ότι δεν αισθάνεται έτοιμος. Προσέτι, ούτε και ο έτερος μάρτυρας κατηγορίας Σ. Κ. , υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας του επίδικου περιστατικού αλλά επιβεβαίωσε την ένταση με την οποία ο κατηγορούμενος κινήθηκε προς το καμαρίνι της εγκαλούσας, καταθέτοντας ότι εκείνος (ο μάρτυρας) προσέτρεξε σε αυτό αργότερα όταν άκουσε έναν "γδούπο", ότι είδε την εγκαλούσα πεσμένη στο πάτωμα, ότι άκουσε την παρούσα μάρτυρα Κ. Π. απευθυνόμενη στον κατηγορούμενο να του φωνάζει "τι κάνεις ρε", καθώς και ότι και ο ίδιος επέπληξε τον κατηγορούμενο. Πλέον συγκεκριμένα, όπως κατέθεσε ενόρκως ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου ο εν λόγω μάρτυρας κατηγορίας: "έγινε μεγάλη έκρηξη του κυρίου Π.... πραγματικά εκσφενδονίστηκε πάνω.

Στη συνέχεια εγώ τώρα πια δεν βλέπω, μόνο ακούω, άκουσα το χτύπημα της πόρτας.....με την κλωτσιά και στη συνέχεια ένα γδούπο, έβαλα απλά το παντελόνι μου και εγώ κι ανέβηκα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, τώρα αυτά είναι δευτερόλεπτα που συζητάμε και ανεβαίνοντας και όπως άρχισα να βλέπω πια το πάνω πάτωμα και το καμαρίνι μέσα απ' έξω απ' το καμαρίνι όρθιος ήταν ο κύριος Π. και συνέχιζε να βρίζει ουσιαστικά και η κυρία Π. ήταν πεσμένη κάτω... εγώ βλέπω την Σ. πεσμένη κάτω με μια καρέκλα πεσμένη κι η καρέκλα εννοείται κάτω απ' την πλάτη της, το κεφάλι της κάτω απ' τον νιπτήρα. Σε πρώτη φάση ...η Κ. Μ. ήταν απ' έξω, η οποία κι εκείνη μέχρι να ανέβω εγώ φώναζε "τι κάνεις ρε, τι κάνεις ρε", απευθυνόμενη στον κύριο Π..... απ' έξω ακριβώς στην είσοδο του καμαρινιού ο κύριος Π. και δίπλα η κυρία Κ....Μ. τι έκανες, του λέω, έχεις τρελαθεί; Μου απάντησε, ξέρω 'γω για να την φοβερίσω και κατέβηκε, έφυγε προς τα κάτω, προς το καμαρίνι μας. Πήγα να βοηθήσω την κυρία Π. , αλλά ήταν... δηλαδή με έδιωξε κυριολεκτικά. Ήταν και η Κ. δίπλα που πήγε προς το μέρος της. Οπότε την άφησα...".

Επίσης αναφερόμενος στην συνάντηση των ηθοποιών την επόμενη ημέρα ο μάρτυρας κατέθεσε ότι "στη συνάντηση (ενν. ο εκκαλών-κατηγορούμενης) παραδέχτηκε ότι κλώτσησε την πόρτα, την κλειστή πόρτα του καμαρινιού και την απώθησε. Την απώθησε, επειδή του έκανε επίθεση η κυρία Π....τότε μας μίλησε και η Κ. , σε όλους όσους ήμασταν εκεί. Περιέγραψε ότι "κάνω υπομονή όλο αυτό τον καιρό, δεν μιλάω, δεν μιλάω, δεν μπορώ να ακούω ψέματα. Την έπιασε από τον λαιμό, την ταρακούνησε, ήμουν μπροστά,...στην συνάντηση μετά την παράσταση το είπε και ο ίδιος, εντάξει δεν την χτύπησα, την έσπρωξα".

Ενόψει των ανωτέρω αντικρούεται κατά περιεχόμενο ως ουσία αβάσιμη η ένορκη κατάθεση του μάρτυρα υπερασπίσεως-εργαζόμενου του θεάτρου, E. B. , ο οποίος ουσιαστικά κατέθεσε πως δεν συνέβη τίποτα, ότι ο κατηγορούμενος απλώς αμύνθηκε σε επίθεση που δέχθηκε από την εγκαλούσα, ενώ αμφισβήτησε και την παρουσία της μάρτυρος Κ. Π. και συγκεκριμένα ότι: "Ο κύριος Π. απλά αμύνθηκε, δηλαδή της έβγαλε τα χέρια, που λέτε εσείς, από το πρόσωπο, δεν την είδα πεσμένη (ενν. την εγκαλούσα).......δεν ήτανε εκείνη την ώρα (ενν. η Κ. Π.) γιατί τελείωσε η παράσταση και έφυγε αμέσως.......Ήτανε μες στο καμαρίνι της...Δεν ήμουνα όλη την ώρα στο περιστατικό". Μάλιστα επισημάνθηκε στον εν λόγω μάρτυρα υπερασπίσεως από τη Διευθύνουσα ότι επέπεσε σε πλείστες ουσιώδεις διαφοροποιήσεις-αντιφάσεις σε σχέση με όσα κατέθεσε πρωτοδίκως και για το λόγο αυτό του ζητήθηκε να παραμείνει μέχρι το πέρας της αποδεικτικής διαδικασίας (άρθρο 359 ΚΠΔ). Πλέον συγκεκριμένα ο εν λόγω μάρτυρας στον πρώτο βαθμό ουδόλως κατέθεσε ότι είδε να πιάνει ο εκκαλών-κατηγορούμενος τα χέρια της εγκαλούσας και να "τα κατεβάζει", ενώ είχε αρκεστεί να αναφέρει ότι οι διάδικοι "συζήταγαν, βρίζονταν, δεν ήταν σε ένταση για να τσακωθούν. Εγώ κατέβηκα για να συνεχίσω τις δουλειές μου".

Η εγκαλούσα όμως, όπως ορθώς επισημάνθηκε και στην εισαγγελική πρόταση, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας και λογικής σε συνδυασμό με τα κάτωθι αναφερόμενα ιατρικά έγγραφα δεν γίνεται να χτύπησε μόνη της ή να έπεσε μόνη της. Αντίθετη κρίση δεν μπορεί να προκύψει ούτε με βάση την ένορκη κατάθεση του έτερου μάρτυρα υπερασπίσεως και συμπαραγωγού Β. Γ. , ο οποίος ενημερώθηκε για το συμβάν από τον γενικό διευθυντή του θεάτρου "…" Κ., την επόμενη ημέρα, συνεπώς ούτε κι ο ίδιος ήταν αυτόπτης μάρτυρας στο επίδικο συμβάν, στις 11-1-2018, αλλά η γνώση του βασίζεται αποκλειστικά σε όσα του μεταφέρθηκαν και τα όσα κατέθεσε αντικρούονται από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού και τουλάχιστον από τα όσα κατέθεσε η ως άνω αυτόπτης μάρτυρας Κ. Π. Συγκεκριμένα ο εν λόγω μάρτυρας επανέλαβε και στην παρούσα δίκη ότι σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με την εγκαλούσα την επόμενη ημέρα, εκείνη του ανέφερε ότι: "δεν έχει γίνει κάτι σοβαρό και ότι συμβαίνουν αυτά μεταξύ των ηθοποιών. Θα έρθει στο θέατρο να διευθετηθεί το θέμα και να δώσει εξηγήσεις", ενώ το πρώτον κατέθεσε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου ότι η ηθοποιός Β. Τ. που ήταν "στο καμαρίνι της μέσα-που είναι απέναντι από του κ. Π. και του κ. Κ. και ήταν στο θέατρο την ώρα που έγινε το περιστατικό...άκουγε" και τον ενημέρωσε ότι οι δύο διάδικοι "τσακώθηκαν λόγω του ότι δεν ειπώθηκε μια ατάκα και βρίστηκαν", ότι στη συνάντηση που ίδιος οργάνωσε την επόμενη μέρα ο κατηγορούμενος είπε "συγγνώμη για την αναστάτωση που προήλθε και τσακώθηκα με την Σ. δεν πρόκειται να ξαναγίνει", ενώ στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο ο ίδιος μάρτυρας κατέθεσε ότι ο κατηγορούμενος ζήτησε συγνώμη από όλον τον θίασο γιατί σταμάτησε η παράσταση (η οποία σημειωτέον δεν σταμάτησε τότε αλλά έγινε οριστική αντικατάσταση του ίδιου και της εγκαλούσας προσωρινά 1-2 φορές).

Επιπλέον ούτε η έτερη μάρτυρας υπερασπίσεως Σ. Μ. , που το πρώτον κατά το άρθρο 502 παρ. 1 ΚΠΔ εμφανίστηκε στο ακροατήριο του παρόντος Δικαστηρίου και εξετάσθηκε ενόρκως, ήταν παρούσα στο ένδικο περιστατικό, αρκέστηκε δε, να καταθέσει μόνο ως προς την ανέφελη συνεργασία που είχε τόσο με τον εκκαλούντα-κατηγορούμενο όσο και με την εγκαλούσα. Αντίθετη κρίση επίσης δεν προκύπτει από τα όσα αναφέρουν είτε στην υπ' αρ. ...2025 Ένορκη Βεβαίωση του ο Γ. Ζ. - διευθυντής στο θέατρο … από το 2011 έως το 2022 - ο οποίος άλλωστε ως και ο ίδιος ανέφερε δεν ήταν παρών στο περιστατικό και πλέον των όσων κατέθεσε για την προσωπικότητα του εκκαλούντος-κατηγορουμένου" και την καλή συνεργασία μαζί του, αναφερόμενος στην εγκαλούσα αρκέστηκε να αναφερθεί στο ότι δεν τους είχε ενημερώσει ότι θα κινηθεί νομικά ότι ήταν απόμακρη ως χαρακτήρας, είτε στην υπ' αρ. ...2025 Ένορκη Βεβαίωση του ο Α. Λ. , υπεύθυνος στο μπαρ του θεάτρου, ο οποίος κατέθεσε ότι άκουσε ότι ανέβηκαν οι τόνοι για κάποιες ατάκες της παράστασης, αλλά δε γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη, αναφέροντας και ο ίδιος ότι η εγκαλούσα ήταν απόμακρη. Αλυσιτελώς προσέτι εισφέρεται το γεγονός ότι η εγκαλούσα ή κάποιος άλλος δεν κάλεσε ασθενοφόρο και την αστυνομία αμέσως μετά το συμβάν και ότι κατέθεσε την ένδικη έγκληση την επόμενη ημέρα μετά από επικοινωνία με τον συνήγορό της, ενώ ανεξαρτήτως των λόγων που της προκάλεσαν αυτή την απόφαση δεν αίρεται η κατάφαση της τελεσθείσας εγκληματικής συμπεριφοράς του εκκαλούντος κατηγορουμένου, σε βάρος της, σύμφωνα με όσα αποδείχτηκαν βάσει του συνεκτιμώμενου αποδεικτικού υλικού εν συνόλω. Τέλος, δεν απεδείχθη ως βάσιμος, από κανένα αποδεικτικό μέσο, ο ισχυρισμός του εκκαλούντος-κατηγορουμένου ότι οι πρώην συνάδελφοι του έστησαν σκευωρία σε βάρος του, αφού, όπως κατέθεσε στο ακροατήριο του παρόντος Δικαστηρίου, κανείς δεν είχε προηγούμενα με κανέναν. Μάλιστα και στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και ο ίδιος και η παθούσα έκαναν λόγο για εξαιρετική μεταξύ τους συνεργασία.

Ειδικότερα δε, ως προς τα κίνητρα που αποδίδει στην εγκαλούσα και στους μάρτυρες κατηγορίας λεκτέα είναι τα εξής: δεν απεδείχθησαν ως βάσιμοι στην ουσία τους από κανένα αποδεικτικό μέσο οι ισχυρισμοί-υποθέσεις ή πεποιθήσεις του κατηγορουμένου, είτε ως ανέφερε πρωτοδίκως ότι υπήρξε σκευωρία σε βάρος του για λόγους επαγγελματικού ανταγωνισμού, ήτοι για να πάρει το ρόλο του ο μάρτυρας κατηγορίας Σ. Κ. , που ήταν φίλος της εγκαλούσας και να εκδιωχθεί ο ίδιος από την παράσταση, είτε ως ανέφερε το πρώτον ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου ότι: α) η εγκαλούσα ήθελε να ηχηθεί του κινήματος ΜΕΤΟΟ και δη ότι "ήθελε να κριθεί και αρχιέρεια του Metoo", που ειρήσθω εν παρόδω είναι πασίδηλο ότι εκδηλώθηκε στη χώρα μας πολύ αργότερα και δη το έτος 2020, β) η εγκαλούσα επιδιώκει να λάβει και μία ευνοϊκή απόφαση στην αγωγή που έκανε των 80.000 ευρώ, γ) η εγκαλούσα ενοχλήθηκε που η σύζυγός του Α. Δ. την αντικατέστησε επ' ολίγον, καθώς και διότι ήθελαν να απολυθεί τόσο η εγκαλούσα όσο και η Διοίκηση του θεάτρου λόγω δημοσιότητας του περιστατικού και πολιτικής πίεσης που ασκήθηκε από το αρμόδιο τμήμα του τότε κυβερνώντας πολιτικού κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ), που εξέδωσε και σχετικό δελτίο τύπου. Ειρήσθω δε εκ του περισσού ότι όπως ο ίδιος ο εκκαλών-κατηγορούμενος ανέφερε στην ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου απολογία του απολύθηκε διότι παραδέχτηκε δημόσια ότι άνοιξε έντονα την πόρτα της εγκαλούσας, ήτοι ότι παραβίασε τον ιδιωτικό της χώρο, ενώ όπως και ο ίδιος και ο μάρτυρας υπερασπίσεως - συμπαραγωγός της παράστασης Β. Γ. - κατέθεσε, ο εκκαλών-κατηγορούμενος ξανασυνεργάστηκε με τους ίδιους παραγωγούς στο ίδιο θέατρο ακριβώς 1.5-2 μήνες μετά το ένδικο περιστατικό για 3 μήνες το καλοκαίρι σε μια άλλη παράσταση σε σκηνοθεσία των Ρ. Π. και δη στη θεατρική παράσταση "ο Φίλος μου ο Λευτεράκης".

Σημειωτέον επίσης, ότι η Διοίκηση του θεάτρου "…" με το από 18-1-2018 Δελτίο Τύπου που εξέδωσε, αποδοκίμασε ρητώς την επί λέξει χαρακτηριζόμενη ως "βίαιη συμπεριφορά" του εκκαλούντος-κατηγορουμένου έναντι της εγκαλούσας αναφέροντας επί λέξει ότι: "Η διοίκηση του Θεάτρου εκφράζει τη βαθιά απογοήτευση και αποδοκιμασία για τη βίαιη συμπεριφορά του κ. Μ. Π. απέναντι στη συνάδελφό του ηθοποιό κα Σ. Π. , μετά το τέλος της παράστασης, στον προσωπικό της χώρο, στο καμαρίνι που χρησιμοποιεί στο θέατρο, την παραβίαση του οποίου, παραδέχθηκε ο ίδιος ο ηθοποιός δημόσια ... δεδομένου ότι έχει ασκηθεί έγκληση από την κ. Σ. Π. , οφείλει η διοίκηση του Θεάτρου να απέχει από το δημόσιο διάλογο για το γεγονός αυτό ... η διοίκηση του θεάτρου αποφάσισε να συνεχιστούν οι παραστάσεις με αντικατάσταση του ηθοποιού κ. Μ. Π. από άλλο ηθοποιό. Η απόφαση αυτή πιστεύουμε ότι είναι η ενδεδειγμένη για την παρούσα κατάσταση, χωρίς να αποδίδονται εκ μέρους τις διοίκησης "τιμωρητικές" συνέπειες στο πρόσωπό του κ. Π. , ρόλο που αποκλειστικά και μόνο φέρει η δικαιοσύνη".

Τέλος, ειρήσθω για την πληρότητα του σκεπτικού έστω και εκ του περισσού ο ισχυρισμός του εκκαλούντος-κατηγορουμένου ότι η ήδη αποβιώσασα και εξετασθείσα ενόρκως ως μάρτυρας κατηγορίας στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο ηθοποιός Α. Ν. - της οποίας αναγνώστηκε ως συμπεριλαμβανομένη στα πρακτικά της εκκαλουμένης η ένορκη κατάθεσή της (σε κάθε περίπτωση λόγω θανάτου κατά το άρθρο 363 ΚΠΔ ήταν αδύνατη η επανεξέτασή της από το παρόν Δικαστήριο) και κατά το άρθρο 362 ΚΠΔ σε συνδυασμό με άρθρο 502 ΚΠΔ αναγνώστηκε και η υπ' αριθμ. ...2018 Ένορκη Βεβαίωση της, που ελήφθη για την υποστήριξη της υπό κρίση από 12-1-2018 έγκλησης (της π.π.υ.κ. Σ. Π. κατά του κατηγορουμένου), όπου περιγράφεται αντίστοιχο περιστατικό που αναφέρει η ήδη θανούσα στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο (βλ. από 9-11-2022 ένορκη κατάθεση), "με πιάνει από το λαιμό, με κουνάει και μετά με σπρώχνει, αρχίζει στη συνέχεια να με βρίζει με το χειρότερο τρόπο", ήταν αυτή που ώθησε και την εγκαλούσα να προβεί στην έγκληση, καθώς διαβιούσε στην Αμερική όπου είχε ήδη αρχίσει το κίνημα "ΜΕΤΟΟ" από το έτος 2006, τυγχάνει αναπόδεικτος.

Άλλωστε δεν απεδείχθη φιλική σχέση της θανούσας με την εγκαλούσα, δηλονότι ούτε ο ίδιος ο εκκαλών ανέφερε ότι γνωρίζει εάν είχαν προσωπικές σχέσεις οι δύο ηθοποιοί, τα δυο αναφερόμενα ως "αντίστοιχα" περιστατικά απέχουν χρονικά μεταξύ τους πλέον της τριετίας, ενώ σε κάθε περίπτωση το περιεχόμενο της ως άνω ένορκης βεβαίωσης της θανούσας αντικρούεται από τα όσα κατέθεσαν στις αναγνωσθείσες υπ' αρ. ...2019 και ...2019 ένορκες βεβαιώσεις (υπ' αριθμ. ... αναγνωστέο εκκαλουμένης) οι ηθοποιοί Ε. Δ. του Σ. , που βεβαίωσε ότι: "δεν είδα ποτέ τον Μ. Π. να επιτίθεται στην Α. Ν. ή σε κάποιον άλλον από τους επιβαίνοντες" και αντίστοιχα Λ. - Λ. Σ. του Λ. , που βεβαίωσε ότι: "Τα συμβάντα που περιγράφει η κυρία Ν. στην ένορκη βεβαίωσή της δεν υπέπεσαν στη αντίληψή μου. Δεν άκουσα κανένα εξυβριστικό σχόλιο του κ. Π. σε βάρος της κυρίας Ν. ούτε τον είδα να χειροδικεί σε βάρος της", αλλά και τα όσα κατέθεσε στην από 18-2-2019 υπεύθυνη δήλωσή του ο ηθοποιός Θ. Α. , ήτοι ότι: "δεν επιβεβαιώνω τα όσα αναφέρει η Α. Ν. στην υπ' αριθμ. ... ένορκη βεβαίωση, καθόσον ουδένα περιστατικό συνέβη ενώπιων μεταξύ τους διότι είχα αντικατασταθεί στις συγκεκριμένες παραστάσεις της Ποντικοπαγίδας από τον συνάδελφο ηθοποιό Λ. Σ. Δεν ήμουν παρών στο περιστατικό που περιγράφει η κυρία Ν.".

Ενόψει των ανωτέρω δεν απεδείχθη ότι υπήρξε συνεννόηση των μαρτύρων κατηγορίας σε βάρος του εκκαλούντος κατηγορουμένου, ώστε να καταθέσουν εναντίον του γεγονότα που δεν συνέβησαν, ούτε κίνητρο για οργανωμένο σχέδιο από αυτούς και "δολοπλοκία" αυτών σε βάρος του, ούτε ότι "εγκλωβίστηκαν στις αρχικές τους καταθέσεις και παρασύρθηκαν λόγω της παρέας" με την εγκαλούσα, ως αβασίμως ισχυρίστηκε ο εκκαλών-κατηγορούμενος, ενώ η αγαστή συνεργασία και καλή συμπεριφορά του εκκαλούντος που είχε ο εκκαλών- κατηγορούμενος με άλλους συνεργάτες του, όπως αναφέρουν στην υπ' αρ. ...2025 Ένορκη Βεβαίωση του ο Λ. Λ. - ηλεκτρολόγος ηχολήπτης στο θέατρο "…" - και στην, από 13-5-2025, Υπεύθυνη Δήλωσή της η ηθοποιός και συμμετέχουσα στην παράσταση Β. Τ. Ε. , εκτιμώνται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο της έρευνας της προσωπικότητας του εκκαλούντος-κατηγορουμένου και του σύννομου βίου του, αλλά ουδόλως αίρουν την ενοχή του για την διάπραξη της αποδιδόμενης σε βάρος του ως άνω πράξης, ήτοι αυτής της απλής σωματικής βλάβης, σε βάρος της εγκαλούσας-παρισταμένης προς υποστήριξη της κατηγορίας Σ. Π. , που διέπραξε στον ως άνω τόπο και χρόνο και ειδικότερες περιστάσεις.

Περαιτέρω, όσον αφορά το είδος και την έκταση των σωματικών βλαβών, που υπέστη η παθούσα, αυτές προκύπτουν αδιαμφισβήτητα από τα αναγνωσθέντα και εμπεριεχόμενα στην εκκαλουμένη τρία (3) δημόσια ιατρικά έγγραφα, ήτοι: Α. Την από 15-1-2018 με αριθμό πρωτ. 116 Ιατροδικαστική Έκθεση Κλινικής Εξέτασης της Ιατροδικαστή-Διευθύντριας του Εργαστηρίου Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας της Ιατρικής Σχολής του E.K.Π.A. Χ. Σ. , η οποία σε εκτέλεση της υπ' αριθμ. πρωτ. ...2018 έγγραφης παραγγελίας του Α.Τ Κηφισιάς, αφού εξέτασε στις 15-1-2018 την εγκαλούσα-παρισταμένη προς υποστήριξη της κατηγορίας Σ. Π. , μετά από μήνυση που υπέβαλε αυτή στις 12-1-2018 και περί ώρα 16.40 μ.μ. στην ως άνω αστυνομική υπηρεσία για "ξυλοδαρμό με συνέπεια τον τραυματισμό στο σώμα της, που έλαβε χώρα την 11/01/2018 και περί ώρα 23.20 της ιδίας", διαπίστωσε στο στοιχείο Α. της πρώτης σελίδας (της ιατροδικαστικής έκθεσης) υπό τον τίτλο ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ "εκχύμωση διαμέτρου 2 εκ. στο δεξιό βραχίονα, κατά την πρόσθια επιφάνεια αυτού, εκχύμωση διαμέτρου 1 εκ. στη μεσότητα του αριστερού βραχίονα κατά τη ραχιαία επιφάνεια αυτού και εκχύμωση διαμέτρου I εκ. στο κάτω τριτημόριο του αριστερού βραχίονα, επίσης στη ραχιαία επιφάνεια, τρεις εκχυμώσεις στην έξω επιφάνεια του δεξιού μηρού, διαμέτρου 1 εκ. εκάστη, η μεν πρώτη στη μεσότητα οι δε άλλες δύο πλησίον του δεξιού γόνατος, εκχύμωση στην έξω-οπίσθια επιφάνεια της δεξιάς κνημιαίας χώρας, διαστάσεων 7X6 εκ".

Επίσης σημειώνει η ως άνω Ιατροδικαστής στην ίδια έκθεση επί λέξει ότι: "Η εξεταζόμενη αναφέρει άλγος στη δεξιά οσφυϊκή χώρα και στη ράχη. Στις περιοχές αυτές εμφανίζει ευαισθησία κατά την ψηλάφηση. Ανάλογη ευαισθησία εμφανίζει και κατά την κάμψη του αριστερού άκρου ποδός". Ακολούθως στη δεύτερη σελίδα στο υπό στοιχείο Β. (της ιατροδικαστικής έκθεσης) με τίτλο ΙΑΤΡΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ αναφέρεται ομοίως επί λέξει ότι: "Η εξεταζόμενη προσκόμισε ιατρική γνωμάτευση από το Νοσοκομείο "Ασκληπιείο Βούλας", σύμφωνα με την οποία εξετάσθηκε την 2/01/2018 στα ΤΕΠ της Ορθοπεδικής Κλινικής, όπου διαπιστώθηκε "κάκωση-θλάση γαστροκνημιαίου μυ αριστερού ποδός με αντανάκλαση του πόνου στον Αχίλλειο τένοντα, αναφέρεται επίσης κάκωση στην οσφυϊκή μοίρα, της εδόθη φαρμακευτική αγωγή και οδηγίες. Το ιατρικό σημείωμα επισυνάπτεται" , ενώ τέλος στο στοιχείο Γ. της ίδιας σελίδας (2 της ιατροδικαστικής έκθεσης) υπό τον τίτλο ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ αναφέρονται τα εξής:

"Οι εκχυμώσεις έχουν προκληθεί είτε μετά από πλήξη των περιοχών με θλόν όργανο, είτε μετά από πρόσκρουση των περιοχών σε σκληρή και ανένδοτη επιφάνεια, 2. Η ηλικία των κακώσεων είναι συμβατή με τον αναφερόμενο χρόνο του συμβάντος, 3. Εκ των κακώσεων που διαπιστώθηκαν η εξεταζόμενη χρήζει νοσηλείας ή και αποχής από την εργασία της, για χρονικό διάστημα μιας εβδομάδας περίπου από την ημερομηνία του αναφερόμενου συμβάντος, με την προϋπόθεση ότι δεν θα προκύψει κάποια υστερογενής βλάβη". Προσέτι Β. το επίσης αναγνωσθέν και εμπεριεχόμενο στην εκκαλουμένη από 15/1/2018, φύλλο ασθενούς Τ.Ε.Π - ιατρική βεβαίωση/Γνωμάτευση του Γ.Ν.Α ΚΑΤ, στο οποίο αναφέρεται ως αιτία προσέλευσης της εγκαλούσας Σ. Π. "αναφερόμενος ξυλοδαρμός προ 4ημέρου. Η ασθενής αναφέρει κάκωση κνήμης ΑΡ και κάκωση στην ΣΣ ΑΜΣΣ-ΘΜΣΣ", στο χωρίο ιατρικό ιστορικό-αντικειμενική εξέταση: "ΟΜΣΣ, όλες οι κακώσεις αρχικά αντιμετωπίστηκαν αλλαχού. Προσέρχεται με εμμένον άλγος σπονδυλικής στήλης κυρίως ΘΜΣΣ και ΑΜΣΣ", στο χωρίο εργαστηριακές εξετάσεις-ευρήματα: "RO έλεγχος χωρίς εικόνα", στο χωρίο Διάγνωση: "Από την κλινική εικόνα άλγος ΘΜΣΣ (δυσανάγνωστη γραφή "κατα ης") κνήμης και ΑΜΣΣ με συνοδό ιστορικό στένωσης μεσοσπονδύλιου διαστήματος. Νευρολογικό ουδέν", ενώ τέλος στο χωρίο αντιμετώπιση - οδηγίες: "Συστήνεται παυσίπονη αγωγή με απλά παυσίπονα, κατ' οίκον ανάπαυση και αναρρωτική άδεια 4 ημερών".

Τέλος, Γ. το ομοίως αναγνωσθέν και εμπεριεχόμενο στην εκκαλουμένη από 12-1-2018 Ιατρικό σημείωμα του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών του Γ.Ν. "ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΒΟΥΛΑΣ", που υπογράφει ο ειδικευόμενος ορθοπεδικός Π. Α. Ι. , στο οποίο αναφέρεται ρητώς ότι : "H ασθενής Π. Σ. του Χ. προσήλθε στα ΤΕΠ με κάκωση-θλάση γαστροκνημιαίου μυ αριστερού ποδός με αντανάκλαση του πόνου στον Αχίλλειο τένοντα. Αναφέρεται επίσης κάκωση στην οσφυϊκή μοίρα. Εδόθησαν οδηγίες. Χρήζει αναρρωτικής άδειας 3 (τριών) ημερών" και παραπλεύρως αναφέρονται οι δοθείσες οδηγίες:

"1) Παγοθεραπεία 3-4 φορές την ημέρα 4-5 λεπτά ή Biofreeze, 2) επί πόνου Panadol , 3) πόδι σε ανάρρωπη θέση, 4) Norgesic S: 1 X 2, 5) Αποφυγή ορθοστασίας, 6) Αποφυγή βάδισης σε ανηφορικό έδαφος, 7) Voltaren emulgel 2-3 φορές την ημέρα τοπικά , 8) Salospir 100 mg S: 1X 2". Λαμβάνοντας υπόψη το είδος (εκχυμώσεις, άλγος, κάκωση-θλάση) των σωματικών βλαβών, την πολλαπλότητα-έκταση αυτών σε διάφορα σημεία του σώματος της εγκαλούσας (στο δεξιό βραχίονα, στη μεσότητα του αριστερού βραχίονα κατά τη ραχιαία επιφάνεια αυτού, στο κάτω τριτημόριο του αριστερού βραχίονα, στη ραχιαία επιφάνεια, στην έξω επιφάνεια του δεξιού μηρού, στη μεσότητα και πλησίον του δεξιού γόνατος, στην έξω-οπίσθια επιφάνεια της δεξιάς κνημιαίας χώρας, στη δεξιά οσφυϊκή χώρα και στη ράχη, στο γαστροκνημιαίο (αρ.) ποδός με αντανάκλαση του πόνου στον Αχίλλειο τένοντα και σε ευπαθές σημείο όπως στην οσφυϊκή μοίρα), τη διαπίστωση της προρρηθείσας Ιατροδικαστή, που εξέτασε την παθούσα αντικειμενικώς, ότι εκ των κακώσεων που διαπιστώθηκαν η εξεταζόμενη χρήζει νοσηλείας ή και αποχής από την εργασία της, για χρονικό διάστημα μιας εβδομάδας περίπου από την ημερομηνία του αναφερόμενου συμβάντος, με την προϋπόθεση ότι δεν 6α προκόψει κάποια επιπλοκή ή υστερογενής βλάβη, αλλά και τη χορήγηση οδηγιών, φαρμακευτικής αγωγής και χορήγησης αναρρωτικής άδειας από τα δύο δημόσια νοσοκομεία, όπου ομοίως εξετάσθηκε η εγκαλούσα μετά το συμβάν (Γ.Ν.Α "ΚΑΤ" και Γ.Ν. "ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΒΟΥΛΑΣ"), προκύπτει μετά βεβαίας δικανικής κρίσης ότι οι συνέπειες των σωματικών κακώσεων που υπέστη η εγκαλούσα από την υπαίτια και παράνομη συμπεριφορά του κατηγορουμένου δεν ήταν επιπόλαιες και ως εκ τούτου αποδεικνύεται ότι οι σωματικές βλάβες και δη οι σωματικές κακώσεις που η εγκαλούσα υπέστη αιτιωδώς από τη συμπεριφορά του εκκαλούντος-κατηγορουμένου, δεν συνιστούν εντελώς ελαφρές σωματικές βλάβες, όπως αβασίμως ισχυρίστηκε ο εκκαλών-κατηγορούμενος, αντιθέτως συγκροτούν την έννοια των απλών σωματικών βλαβών, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα στην μείζονα σκέψη του δικανικού συλλογισμού.

Επιπλέον τα ως άνω δημόσια ιατρικά έγγραφα, τα οποία σημειωτέον ότι δεν προσβλήθηκαν ως πλαστά και έχουν πλήρη αυξημένη αποδεικτική αξία, έστω κι αν χωρά ανταπόδειξη κατά του περιεχομένου τους σύμφωνα με τα οριζόμενα στον ΚΠολΔ (άρθρα 438-440 ΚΠολΔ), δεν αντικρούονται ως προς το περιεχόμενό τους από την από 8-11-2022 (υπό στοιχείο 15 αναγνωσθέν έγγραφο της εκκαλουμένης) Ιατροδικαστική (ιδιωτική) Γνωμοδότηση του Ιατρού-Ειδικού Ιατροδικαστή-τέως Προϊσταμένου της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών, Φ. Κ. , που επιμελήθηκε κατόπιν αιτήματος του εκκαλούντος-κατηγορουμένου να αξιολογήσει τα ως άνω (3) δημόσια ιατρικά έγγραφα και σε συνδυασμό με την, από 12/1/2018, ένορκη κατάθεση της παθούσας και το, από 4/3/2019, υπόμνημά της, χωρίς να την εξετάσει και ο οποίος γνωμοδότησε σχετικά με τις κακώσεις, τον μηχανισμό πρόκλησης και τη σοβαρότητα αυτών και κατά την επιστημονική του κρίση, αφενός, διέγνωσε ότι:

"1. Δεν προκύπτουν τυπικές κακώσεις συμβατές με πτώση της παθούσας εάν σπρώχθηκε εκ των έμπροσθεν, 2. Η εκχύμωση της δεξιάς οπίσθιας έξω επιφάνειας της κνήμης μπορεί να οφείλεται σε πρόσκρουση σε κάποιο αντικείμενο χωρίς να δίνεται εικόνα πρόσκρουσης όλου του σώματος σε προέχοντα αντικείμενα και έδαφος, 3. σε περίπτωση ισχυρής απώθησης και πρόσκρουσης σε ανένδοτη επιφάνεια ή και προέχοντα αντικείμενα μπορεί να μην προκληθούν μόνο εκχυμώσεις και εκδορές (οι οποίες μάλιστα θα ήταν και εκτεταμένες), αλλά ακόμη και κατάγματα, 4. Λόγω της παρεμβολής των αντικειμένων, σε περίπτωση πολλαπλών ισχυρών πλήξεων στα άνω άκρα θα είχαν προκληθεί θλαστικές κακώσεις στα σημεία των πλήξεων και όχι μόνο μικρές εκχυμώσεις, με διάμετρο 1-2 εκ.". αφετέρου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κατά την ιατροδικαστική εξέταση και σύμφωνα με τα ιατρικά έγγραφα η ποθούσα έφερε όλως ελαφρές-ασήμαντες σωματικές βλάβες του τύπου των εκχυμώσεων, ότι οι ενοχλήσεις στη σπονδυλική στήλη συνδέονται με το ιστορικό της (στένωση μεσοσπονδύλιων διαστημάτων) κι όχι με τραυματισμό συνεπεία πλήξης ή πτώσης διότι κατά την ιατροδικαστική εξέταση δεν διαπιστώθηκαν εκδορές, εκχυμώσεις, μώλωπες στις αντίστοιχες ανατομικές περιοχές και ότι άλγος αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης αναφέρεται το πρώτον κατά την από 15-1-2018 εξέτασή της στο Γ.Ν.Α. "ΚΑΤ" και όχι στις 12-1-2018 που εξετάστηκε στο Γ.Ν. "ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΒΟΥΛΑΣ". Ως ήδη προαναφέρθηκε η ως άνω ιδιωτική γνωμοδότηση αξιολογείται μεν και συνεκτιμάται με το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, αλλά δεδομένου ότι συνετάγη 3,5 χρόνια μετά το συμβάν χωρίς την αντικειμενική εξέταση της παθούσας, δε δύναται να αντικρούσει τα συμπεράσματα των ως άνω ιατρικών εγγράφων που συνετάγησαν από την Ιατροδικαστή της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας Αθηνών και τους ιατρούς που εξέτασαν την εγκαλούσα στα ως άνω δημόσια νοσοκομεία, μετά το ένδικο περιστατικό και απολύτως προσφάτως με αυτό.

Ομοίως δεν αντικρούονται από τα όσα κατέθεσε ενόρκως μετά από 7,5 έτη από το επίδικο συμβάν και ομοίως χωρίς να εξετάσει την εγκαλούσα ο μάρτυρας υπερασπίσεως Ιατροδικαστής Σ. Μ. , που παραδεκτώς (άρθρο 502 παρ. 1 Κ.ΠΔ) εξετάσθηκε ενόρκως, το πρώτον ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου ως μάρτυρας ειδικών γνώσεων (άρθρο 203 ΚΠΔ), ο οποίος, παρότι αναφέρθηκε κατά της ακριβούς επιστημονικής ασφάλειας των διαπιστώσεων των συντακτών των ως άνω ιατρικών εγγράφων, διότι όπως κατέθεσε: "α. Η θλάση πρέπει να πιστοποιηθεί ή με μαγνητική ή με υπέρηχους για να δούμε και τον βαθμό της θλάσης, β. Η Ιατροδικαστής που συνέταξε την από 15-1- 2018 Ιατροδικαστική έκθεση δεν έχει καταλήξει σε ένα ασφαλές επιστημονικά συμπέρασμα, γιατί γράφει μπορεί να είναι από θλών ή από πρόσκρουση επί ανενδότου επιφάνειας, γ. Δεν ξέρουμε πώς το έχει διαπιστώσει το Ασκληπιείο, γιατί δεν μας λέει πώς το έχει διαπιστώσει... Για να μπορέσει να κάνει έναν διαχωρισμό πρέπει να γινόταν τουλάχιστον ένας υπέρηχος, δ. Οι όλως ελαφρά σωματικές βλάβες, οι ασήμαντες ή επιπόλαιες, συνήθως οι γιατροί οι οποίοι θα επιληφθούν χορηγούν μέρες ανάπαυσης οι οποίες κυμαίνονται συνήθως 1 μέρα, είναι 2, είναι 5, το σύνηθες", τελικώς δεν απέκλεισε ότι οι αναφερόμενες σωματικές κακώσεις που υπέστη η εγκαλούσα αιτιωδώς, από την παράνομη συμπεριφορά, σε βάρος της, του εκκαλούντος-κατηγορουμένου ενδέχεται να εκκινούν από ασήμαντες έως απλές σωματικές βλάβες. Πλέον συγκεκριμένα στην ερώτηση που του ετέθη ενώπιον του ακροατηρίου, πώς χαρακτηρίζει τη βλάβη που υπέστη η εγκαλούσα με βάση τις έγγραφες συστάσεις που έδωσε ο εξετάσας την εγκαλούσα ιατρός στο Γ.Ν. "ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΒΟΥΛΑΣ" και δη τη χορήγηση αναρρωτικής άδειας 3 ημερών, τη σύσταση παγοθεραπείας και Panadol επί πόνου, απάντησε επί λέξει ότι: "Μια βλάβη τη στιγμή που δεν είναι 3 ημερών, είναι μια απλή σωματική βλάβη. απλή προς...Μπορεί να πάει από το απλή μέχρι το ασήμαντη στις 3 ημέρες... τη στιγμή που δεν υπάρχει νοσηλεία, είναι από ασήμαντη ως απλή".

Τέλος, δέον να αναφερθεί ότι ακόμη κι αν η εγκαλούσα είχε ιστορικό στένωσης, ως αναφέρεται στη προρρηθείσα ιατρική βεβαίωση ταυ Γ.Ν. "ΚΑΤ" και επιβεβαίωσε και η ίδια ενώπιον του ακροατηρίου, δεν απεδείχθη εν προκειμένω ότι η στένωση ήταν η αιτία πρόκλησης ή επιδείνωσης των ένδικων σωματικών κακώσεων που υπέστη και καταγράφονται στα προαναφερόμενα δημόσια ιατρικά έγγραφα, απορριπτομένου έτσι του αντιθέτου ισχυρισμού του εκκαλούντος-κατηγορουμένου ως αναπόδεικτου. Μάλιστα στο Διαδικτυακό δημοσίευμα και στη βιβλιογραφία για την στένωση, που προσεκόμισε ο εκκαλών-κατηγορούμενος δια της συνηγόρου του και αναγνώσθηκε στο ακροατήριο ταυ παρόντος Δικαστηρίου, αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η στένωση εκδηλώνετε με χρόνιο πόνο στη μέση, αλλά κυρίως με πόνο στα πόδια που επιδεινώνεται με την όρθια στάση και τη βάδιση, ότι ο ιδιαίτερος πόνος ονομάζεται διαλείπουσα χωλότητα διότι ο ασθενής είναι σαν να χωλαίνει (κουτσαίνει) διαλειπόντως και ότι τα αίτια συνδέονται άμεσα με τη γήρανση, συνθήκες που δεν απεδείχθη ότι συντρέχουν εν προκειμένω στο πρόσωπο τη εγκαλούσας από κανένα ιατρικό έγγραφο ή άλλο αποδεικτικό μέσο.

Το γεγονός επίσης ότι οι σωματικές βλάβες ως συνέπειες της παράνομης συμπεριφοράς του εκκαλούντος σε βάρος της εγκαλούσας δεν ήταν επιπόλαιες επιβεβαιώνεται και από την αναγνωσθείσα υπ' αρ. ...2023 Ένορκη Βεβαίωση της φίλης της εγκαλούσας Θ. Α. , που ελήφθη για να χρησιμοποιηθεί προς υποστήριξη της ασκηθείσας με ΓΑΚ/ΕΑΚ 1641/45/2023 αγωγής της εγκαλούσας κατά του εκκαλούντος, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών - επί της οποίας εξεδόθη η υπ' αρ. 3406/2024 μη οριστική - αναβλητική κατά το άρθρο 250 ΚΠολΔ - απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα Ενοχικό - Τακτική Διαδικασία)- η οποία βεβαιώνει μεταξύ άλλων ότι μετά το περιστατικό η εγκαλούσα "σωματικά πονούσε, χρειαζόταν βοήθεια μέσα στο σπίτι, ήταν στο κρεβάτι, πονούσε η σπονδυλική της στήλη, το πόδι της, ήταν καταβεβλημένη σωματικά και ψυχικά".

Ειρήσθω δε εκ του περισσού ότι και από την επισκόπηση της φωτογραφίας του ποδιού της εγκαλούσας που δημοσιεύθηκε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης με τίτλο "το σημάδι της ντροπής Ιανουάριος 2018" και παρότι το Δικαστήριο δεν διαθέτει ιατρικές γνώσεις, ουδόλως αποδεικνύεται ότι η εν λόγω κάκωση στοιχειοθετεί όλως ελαφρά σωματική βλάβη. Επίσης απεδείχθη ότι η εγκαλούσα πονούσε ακόμη και βδομάδες μετά το περιστατικό στη μέση, στην πλάτη και στο πόδι και ότι 2,5 εβδομάδες μετά δυσκολευόταν να χρησιμοποιήσει το σώμα της, διότι στις πρόβες που ακολούθησαν "δεν μπορούσε ...να σταθεί πολλή ώρα...ήταν χτυπημένη" επιβεβαιώθηκε από την μάρτυρα κατηγορίας Ρ. Τ. και από τα όσα κατέθεσε ενόρκως ο μάρτυρας κατηγορίας Σ. Κ. , ο οποίος είδε την εγκαλούσα την επόμενη μέρα και, ως κατέθεσε, εκείνη του είπε ότι δεν είναι σε καλή κατάσταση το πόδι της, η πλάτη της, η μέση της, "χωρίς (να του αναφέρει) ιδιαίτερες λεπτομέρειες", καθώς και ότι στη μια και μοναδική πρόβα που έγινε η εγκαλούσα "στην πρόβα δεν σηκώθηκε ποτέ επάνω στη σκηνή. Ήταν από κάτω, με το πόδι της πάνω σε μία καρέκλα ανεβασμένο και ήταν εκεί". Ενόψει των ανωτέρω το Δικαστήριο, έχοντας σχηματίσει βέβαια δικανική πεποίθηση για τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και το σύνολο του αποδεικτικού υλικού (AΠ 1/2022, οπ.) και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του ένδικου εγκλήματος της απλής σωματικής βλάβης, κρίνει ότι θα πρέπει ο εκκαλών-κατηγορούμενος να κηρυχθεί ένοχος ως και πρωτοδίκως, απορριπτομένου ως εκ του περισσού του αρνητικού της κατηγορίας ισχυρισμού του εκκαλούντος-κατηγορουμένου περί όλως ελαφρύς σωματικής βλάβης ως αναπόδεικτου>>.

Στη συνέχεια, το ανωτέρω Δικαστήριο της ουσίας, κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα της αξιόποινης πράξης της απλής σωματικής βλάβης, με την πρωτοδίκως αναγνωρισθείσα σ' αυτόν ελαφρυντική περίσταση του άρθρου 84 παρ.2 α' ΠΚ, και του επέβαλε ποινή φυλάκισης τεσσάρων [4] μηνών με τριετή αναστολή, με το ακόλουθο διατακτικό: <<Στην Αθήνα την 11η-1-2018, ενεργώντας με πρόθεση, προξένησε σε άλλον σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του και συγκεκριμένα κατά τον ανωτέρω χρόνο, μετά το τέλος της θεατρικής παράστασης με τίτλο <<πετάει-πετάει>>, στο Θέατρο … στην ... , άρπαξε από τον λαιμό την εγκαλούσα συνάδελφό του - ηθοποιό Σ. Π. και με τα χέρια του την έσπρωξε, με αποτέλεσμα αυτή να πέσει πάνω σε ένα κομοδίνο και σε μία καρέκλα που βρισκόταν εκεί, τραυματίζοντάς την και προκαλώντας της σωματικές κακώσεις και δη εκχύμωση διαμέτρου 2 εκ. στο δεξιό βραχίονα, κατά την πρόσθια επιφάνεια αυτού, εκχύμωση διαμέτρου 1 εκ. στη μεσότητα του αριστερού βραχίονα κατά τη ραχιαία επιφάνεια, και εκχύμωση 1 εκ. στο κάτω τριτημόριο του αριστερού βραχίονα, επίσης στη ραχιαία επιφάνεια, τρεις εκχυμώσεις στην έξω επιφάνεια του δεξιού μηρού, διαμέτρου 1 εκ. εκάστη, η μεν πρώτη στη μεσότητα οι δε άλλες δύο πλησίον του δεξιού γόνατος, εκχύμωση στην έξω - οπίσθια επιφάνεια της δεξιάς κνημιαίας χώρας διαστάσεων 7 χ 6 εκ., άλγος στη δεξιά οσφυϊκή χώρα και στη ράχη, κάκωση - θλάση γαστροκνημιαίου [αρ.] ποδός με αντανάκλαση του πόνου στον Αχίλλειο τένοντα και κάκωση στην οσφυϊκή μοίρα>>.

Με αυτά που δέχθηκε το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο της ουσίας, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του, την απαιτούμενη από τις προαναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του παραπάνω εγκλήματος της απλής σωματικής βλάβης, για το οποίο καταδικάστηκε ο αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά, καθώς και τους συλλογισμούς με τους οποίους υπήγαγε τα περιστατικά αυτά στις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 2 παρ. 1, 26 παρ. 1 α', 27, 51, 53, 79 και 308 παρ. 1 εδ. α' νέου ΠΚ, τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε, χωρίς να τις παραβιάσει ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου με ελλιπείς, ασαφείς ή αντιφατικές αιτιολογίες και χωρίς να στερήσει έτσι την απόφασή του από νόμιμη βάση.

Ειδικότερα: α] έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε όλα τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο, τα οποία αναφέρει κατ' είδος, στο προοίμιο του σκεπτικού της [χωρίς όρκο κατάθεση παθούσας - υποστηρίζουσας την κατηγορία, πρακτικά πρωτοβάθμιας δίκης και έγγραφα που αναγνώσθηκαν, ένορκες καταθέσεις μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης, απολογία κατηγορουμένου - αναιρεσείοντος], από τα οποία το Δικαστήριο συνήγαγε τα περιστατικά που εκτίθενται στην απόφαση και οδήγησαν στην καταδικαστική του κρίση, β] αξιολόγησε όλα τα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να απαιτείται η αναλυτική παράθεσή τους και μνεία του τι προέκυψε από το καθένα χωριστά, ενώ δεν ήταν απαραίτητη η αξιολογική συσχέτιση των διαφόρων αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, γ] δεν προέβη σε επιλεκτική αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων και δεν είχε υποχρέωση να διαλάβει αιτιολογία γιατί οδηγήθηκε σε διαφορετικά συμπεράσματα από αυτά που υποστηρίζει ο αναιρεσείων, δ] διαλαμβάνονται στην προσβαλλόμενη απόφαση όλα τα στοιχεία που απαιτούνται από το νόμο για τη θεμελίωση της αντικειμενικής υπόστασης και του δόλου του αναιρεσείοντος, και δη:

1] ο χρόνος, ο τόπος και ο τρόπος τέλεσής του, ήτοι ότι στις 11-1-2018, στην Αθήνα, ο αναιρεσείων άρπαξε την εγκαλούσα από το λαιμό με τα χέρια του και την έσπρωξε με συνέπεια αυτή να πέσει σε παρακείμενα αντικείμενα [καρέκλα και κομοδίνο που βρίσκονταν στο χώρο του συμβάντος],

2] ότι εξαιτίας των ανωτέρω η εγκαλούσα υπέστη τις αναφερόμενες με σωματικές κακώσεις [εκχύμωση διαμέτρου 2 εκ. στο δεξιό βραχίονα, κατά την πρόσθια επιφάνεια αυτού, εκχύμωση διαμέτρου 1 εκ. στη μεσότητα του αριστερού βραχίονα κατά την ραχιαία επιφάνεια αυτού και εκχύμωση διαμέτρου 1 εκ. στο κάτω τριτημόριο του αριστερού βραχίονα, επίσης στη ραχιαία επιφάνεια, τρεις εκχυμώσεις στην έξω επιφάνεια του δεξιού μηρού, διαμέτρου 1 εκ. εκάστη, η μεν πρώτη στη μεσότητα οι δε δύο άλλες πλησίον του δεξιού γόνατος, εκχύμωση στην έξω - οπίσθια επιφάνεια της δεξιάς κνημιαίας χώρας, διαστάσεων 7 χ 6 εκ., άλγος στη δεξιά οσφυϊκή χώρα και στη ράχη, κάκωση - θλάση γαστροκνημιαίου [αρ.] ποδός με αντανάκλαση του πόνου στον Αχίλλειο τένοντα και κάκωση στην οσφυϊκή χώρα],

3] ο δόλος του αναιρεσείοντος ο οποίος στο ότι αυτός ήθελε να προκαλέσει στην εγκαλούσα σωματική βλάβη,

4] γίνεται αναφορά στη διαβάθμιση του εγκλήματος και με ορθή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία στη βασική μορφή του εγκλήματος της απλής σωματικής βλάβης και όχι της ελαφράς σωματικής βλάβης, όπως υποστήριξε ο αναιρεσείων, με τον αρνητικό ισχυρισμό του περί μεταβολής της κατηγορίας σε ελαφρά σωματική βλάβη, καθόσον κατά τις παραδοχές της προσβαλλόμενης οι συνέπειές της δεν ήταν επιπόλαιες, αλλά κτύπημα στην σπονδυλική στήλη, εκτεταμένες εκχυμώσεις στα χέρια, μηρό, γόνατα θλάση κνήμης της παθούσας καθώς και κτύπημα στον αχίλλειο τένοντα, εκ των οποίων αυτή [εγκαλούσα] είχε πόνους στη μέση, πλάτη και κατά τα ως άνω πληγέντα σημεία του σώματός της, και δεν μπορούσε <<να πατήσει>> το πόδι της επί έντεκα ημέρες, για την αποθεραπεία των οποίων έλαβε αναρρωτική άδεια και φαρμακευτική αγωγή, μετά από σχετικές οδηγίες δύο δημόσιων νοσοκομείων.

Επομένως, οι πρώτος, δεύτερος και τρίτος λόγοι της αναίρεσης, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ, με τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση πλήττεται για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης, ως προς την απόρριψη του ισχυρισμού του αναιρεσείοντος περί μεταβολής της κατηγορίας από απλσε όλως ελαφρά σωματική βλάβη [άρθρο 308 παρ. 1 εδ. β' ΠΚ], άλλως για εκ πλαγίου παραβίαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, με την μορφή της έλλειψης νόμιμης βάσης είναι αβάσιμοι. Οι περιεχόμενες στους ίδιους αναιρετικούς λόγους, αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, περί του ότι από τα στοιχεία της υπόθεσης δεν προκύπτει η εκ μέρους του τέλεση της ανωτέρω αξιόποινης πράξης για την οποία κηρύχθηκε ένοχος, αλλά αυτή της εντελώς ελαφράς σωματικής βλάβης, καθώς και οι συναφείς αιτιάσεις περί την εκτίμηση των αποδείξεων, που συνιστούν αμφισβήτηση των σε βάρος του ουσιαστικών παραδοχών της προσβαλλόμενης απόφασης και της ορθότητας του αποδεικτικού της πορίσματος, καθόσον αναφέρονται σε διαφορετική αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων, απαραδέκτως προβάλλονται, δοθέντος ότι, με την επίφαση των ανωτέρω αναιρετικών αιτιάσεων, πλήττεται ανεπιτρέπτως η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Σύμφωνα με το άρθρο 502 παρ. 5 ΚΠΔ, <<Αν το δικαστήριο κρίνει ότι η έφεση είναι παραδεκτή και αναβάλλει την έκδοση οριστικής απόφασης, δεσμεύεται από την απόφασή του για το παραδεκτό της έφεσης στη μετ' αναβολή συζήτηση αυτής>>.

Εξάλλου, κατά την έννοια της διάταξης 510 παρ. 1 στοιχ. Θ' ΚΠΔ, υπέρβαση εξουσίας, που ιδρύει τον από την ανωτέρω διάταξη προβλεπόμενο λόγο αναίρεσης, που εξετάζεται και αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο, κατ' άρθρο 511 ΚΠΔ, υπάρχει, όταν το δικαστήριο άσκησε δικαιοδοσία, που δεν του παρέχεται από το νόμο ή υφίσταται μεν τέτοια δικαιοδοσία, δεν συντρέχουν όμως οι όροι, οι οποίοι του παρέχουν την εξουσία να κρίνει στην συγκεκριμένη περίπτωση, ή όταν αρνείται να ασκήσει δικαιοδοσία, που του παρέχεται από το νόμο στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν και συντρέχουν οι απαιτούμενοι γι' αυτό κατά το νόμο όροι.

Στην πρώτη περίπτωση, που το δικαστήριο αποφασίζει κάτι, για το οποίο δεν έχει δικαιοδοσία, υπάρχει θετική υπέρβαση εξουσίας, ενώ στη δεύτερη περίπτωση που παραλείπει να αποφασίσει κάτι, το οποίο υποχρεούται στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας του, υπάρχει αρνητική υπέρβαση εξουσίας [ολΑΠ 3/2005, ΑΠ 1051/2024].

Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Α' ΚΠΔ, λόγο αναίρεσης της απόφασης, αποτελεί και η απόλυτη ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 171 παρ. 1 περ. β' ΚΠΔ απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας υπάρχει, μεταξύ άλλων, αν δεν τηρηθούν οι διατάξεις που καθορίζουν την κίνηση της ποινικής δίωξης από τον εισαγγελέα και την υποχρεωτική συμμετοχή του στη διαδικασία στο ακροατήριο και σε πράξεις της προδικασίας που καθορίζονται στο νόμο.

Περαιτέρω, κατά τη σχετική με τον ανωτέρω αναιρετικό λόγο διάταξη του άρθρου 30 παρ. 2 ΚΠΔ: <<Καμία απόφαση ή ποινική διαταγή ποινικού δικαστηρίου σε δημόσια συνεδρίαση ή σε συμβούλιο και καμία διάταξη ανακριτή δεν έχουν κύρος, αν δεν ακουστεί προηγουμένως ο εισαγγελέας>>, ενώ κατά τη διάταξη του άρθρου 138 παρ. 1 και 2 ΚΠΔ: <>. Ακόμη σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 367 παρ. 1 ΚΠΔ: <<Όταν τελειώσει η αποδεικτική διαδικασία, ο διευθύνων τη συζήτηση δίνει το λόγο στον εισαγγελέα, έπειτα στον παριστάμενο για την υποστήριξη της κατηγορίας, ο οποίος δεν μπορεί να επεκταθεί στο θέμα της ποινής που πρέπει να επιβληθεί και τέλος δίνει το λόγο στον κατηγορούμενο>>.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση των πρακτικών της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει με σαφήνεια ότι το δικάσαν Δικαστήριο της ουσίας με την υπ' αριθ. ΓΤ 679/14-1-2025 προηγούμενη απόφασή του [αναβλητική κατ' άρθρο 352 ΚΠΔ], είχε κρίνει ως τυπικά δεκτή την υπ' αριθ. ...2022 έφεση, που άσκησε ο εκκαλών - κατηγορούμενος και ήδη αναιρεσείων, κατά της πρωτόδικης υπ' αριθ. 3729, 3803/2022 πρωτόδικης καταδικαστικής απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και είχε αναβάλει τη συζήτηση της σχετικής υπόθεσης, στη συνέχεια δε, κατά τη συνεδρίαση αυτού, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση [27-5-2025], αμέσως μετά το πέρας της αποδεικτικής διαδικασίας, δόθηκε ο λόγος στον Εισαγγελέα, ο οποίος [κατά πιστή μεταφορά από τις σελίδες 131-132 των πρακτικών]: <<αφού έλαβε το λόγο, ανέπτυξε την κατηγορία, είπε ότι έχει γίνει δεκτή η έφεση κατά το τυπικό της μέρος και πρέπει περαιτέρω να κηρυχθεί ο εκκαλών - κατηγορούμενος ένοχος όπως πρωτοδίκως>>.

Στη συνέχεια, το δικάσαν Δικαστήριο, αφού δέχθηκε ότι: <<Η υπό κρίση με αριθμό εκθέσεως ...2022 έφεση που ασκήθηκε κατά της ΗΜ 3729/9-11-2022 και ΗΜ 3803/14-11-2022 αποφάσεως του Η' Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, έχει ασκηθεί σύμφωνα με τις νόμιμες διατυπώσεις και είναι εμπρόθεσμη. Επομένως, όπως έχει ήδη κριθεί με την ΓΤ 679/14-2-2025 που ανέβαλε την υπόθεση κατά το άρθρο 352 ΚΠΔ, ήτοι κατ' ουσίαν, παρά τη μη ρητή αναφορά και εν συνεχεία με την ΓΤ 1778/7-5-2025 και έχει γίνει δεκτή κατά το τυπικό της μέρος και ως εκ τούτου πρέπει να εξεταστεί η υπόθεση κατ' ουσίαν ...>>.

Από αυτά καθίσταται σαφές ότι ο μεν Εισαγγελέας της έδρας του δευτεροβάθμιο Δικαστηρίου έλαβε το λόγο και πρότεινε επί του παραδεκτού της έφεσης του εγκαλούντος - κατηγορουμένου και νυν αναιρεσείοντος και στη συνέχεια την ενοχή του, το δε δευτεροβάθμιο Δικαστήριο αποφάνθηκε επί του παραδεκτού της ασκηθείσας εφέσεως του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου κατά της ως άνω πρωτοδίκως εκδοθείσας απόφασης επί της ένδικης υπόθεσης. Επομένως, ο πέμπτος λόγος της αναίρεσης, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α' ΚΠΔ σε συνδυασμό με το άρθρο 171 παρ. 1 περ. β' του ίδιου Κώδικα, για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, λόγω της μη υποχρεωτικής συμμετοχής του εισαγγελέα στη διαδικασία στο ακροατήριο και περί παράλειψης του Δικαστηρίου της ουσίας να αποφανθεί για το παραδεκτό της έφεσης κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ. Θ' ΚΠΔ, είναι αβάσιμος.

Η επιβαλλόμενη από τις διατάξεις 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία της καταδικαστικής απόφασης πρέπει να υπάρχει όχι μόνο ως προς την κατηγορία, αλλά να επεκτείνεται και στους αυτοτελείς ισχυρισμούς που προτείνονται από τον κατηγορούμενο ή τον συνήγορό του. Αυτοτελείς ισχυρισμοί είναι εκείνοι που προτείνονται στο δικαστήριο της ουσίας και τείνουν στην άρση του άδικου χαρακτήρα της πράξης ή την άρση ή την μείωση της ικανότητας προς καταλογισμό ή την εξάλειψη του αξιοποίνου της πράξης ή τη μείωση της ποινής. Τέτοιοι αυτοτελείς ισχυρισμοί, η απόρριψη των οποίων πρέπει να αιτιολογείται ιδιαίτερα, είναι και οι ισχυρισμοί του κατηγορουμένου περί της συνδρομής στο πρόσωπό του ελαφρυντικών περιστάσεων από τις αναφερόμενες στο άρθρο 84 παρ. 2 ΠΚ, αφού η παραδοχή τους οδηγεί στην επιβολή μειωμένης, κατά το άρθρο 83 ΠΚ, ποινής.

Προϋπόθεση, όμως, της δυνατότητας αξιολόγησης και σε περίπτωση ευδοκίμησής τους της επέλευσης του ευνοϊκότερου για τον κατηγορούμενο αποτελέσματος, είναι η προβολή των αυτοτελών ισχυρισμών κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, δηλαδή εγγράφως και με προφορική ανάπτυξή τους κατά τα ουσιώδη στοιχεία της νομικής και πραγματικής θεμελίωσής τους, άλλως το δικαστήριο της ουσίας δεν υπέχει υποχρέωση να απαντήσει επί των ισχυρισμών αυτών, συνεπώς δε ούτε και να αιτιολογήσει ειδικώς την απόρριψή τους [ολΑΠ 2/2005, ΑΠ 257/2025]. Ως ελαφρυντική περίσταση θεωρείται, μεταξύ άλλων, κατά το άρθρο 84 παρ. 2 περ. ε' ΠΚ, το ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του, ακόμη και κατά την κράτησή του. Για να συντρέξει δε η ελαφρυντική περίσταση που προβλέπεται από το άρθρο 84 παρ. 2 περ. ε' ΠΚ, η συμπεριφορά του υπαιτίου, πρέπει να είναι θετική και επωφελής για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη και να αναφέρονται πραγματικά περιστατικά δηλωτικά της αρμονικής κοινωνικής συμβίωσης του δράστη.

Η αναγνώριση δε της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε' ΠΚ του ισχύοντος ΠΚ προϋποθέτει επίκληση και απόδειξη θετικής ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς του υπαιτίου, με κριτήριο τη στάση του μέσου συνετού και νομοταγούς πολίτη, για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την αξιόποινη πράξη, ως αποτέλεσμα πραγματικής επίγνωσης από αυτόν των συνεπειών της πράξης του και σταθερού εναρμονισμού του προς τις επιταγές της έννομης τάξης, ακόμη και κατά την κράτησή του. Απαιτείται, δηλαδή για την αναγνώριση του ανωτέρω ελαφρυντικού, συγκεκριμένη, μετά την πράξη, θετική προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική συμπεριφορά, η οποία να είναι ενδεικτική όχι μόνο έλλειψης έκνομης συμπεριφοράς, διότι σε τέτοια περίπτωση αυτός που δεν τέλεσε κάποια αξιόποινη πράξη μετά την αποκάλυψη της παράνομης δραστηριότητάς του, θα είχε εξασφαλισμένη την αναγνώριση της ελαφρυντικής αυτής περίστασης, αλλά ατόμου, το οποίο αποτίναξε το παρελθόν, άλλαξε τρόπο ζωής, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει, όταν εξακολουθεί να ζει όπως και πριν, εξαιρουμένης της παραβίασης των νόμων και ιδιαίτερα του Ποινικού Κώδικα [ΑΠ 114/2025, ΑΠ 338/2023].

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της δίκης, επί της οποίας εκδόθηκε η ως άνω προσβαλλόμενη απόφαση και τα οποία παραδεκτά επισκοπούνται για τις ανάγκες του αναιρετικού ελέγχου, μετά την απαγγελία της περί ενοχής απόφασης του Δικαστηρίου, η συνήγορος του κατηγορουμένου, αφού έλαβε το λόγο από την Πρόεδρο, ζήτησε μεταξύ άλλων, να αναγνωριστεί στον εντολέα της το ελαφρυντικό στον εντολέα της το ελαφρυντικό του άρθρου 84 παρ. 2 ε' ΠΚ>>.

Όπως, όμως, προβλήθηκε ο ανωτέρω αυτοτελής ισχυρισμός, για την απόρριψη του οποίου πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση με τον συναφή τέταρτο λόγο αναίρεσης, και καταχωρίσθηκε στα πρακτικά, τα οποία, εφόσον δεν προσβλήθηκαν ως πλαστά ούτε διορθώθηκαν κατά τούτο, αποδεικνύουν όλα όσα αναγράφονται σ' αυτά, ήταν εντελώς αόριστος, αφού έγινε επίκληση μόνο της ως άνω νομικής διάταξης, που τον προβλέπει, άνευ αναφοράς συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών για τη θεμελίωσή του. Το Δικαστήριο της ουσίας, απέρριψε με επαρκή αιτιολογία τον ανωτέρω αυτοτελή ισχυρισμό του αναιρεσείοντος, με την προσβαλλόμενη απόφασης του, καίτοι τούτο δεν ήταν υποχρεωμένο, σύμφωνα με την προηγούμενη νομική σκέψη, να απαντήσει και πολύ περισσότερο να αιτιολογήσει την απόρριψή του.

Ειδικότερα δε, διέλαβε στο σχετικό σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης τα ακόλουθα, κατά πιστή μεταφορά, και δή: << ... απορριπτέος ως αόριστος και σε κάθε περίπτωση ως αναπόδεικτος κρίνεται ο ανωτέρω αυτοτελής ισχυρισμός για την αναγνώριση της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 περ. ε' ΠΚ, διότι δεν αναφέρονται συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που να συνιστούν και εν τέλει να αποδεικνύουν θετική προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική συμπεριφορά του εκκαλούντος, η οποία να είναι ενδεικτική όχι μόνο της έλλειψης παραβατικότητας, μη αρκούμενου του ισχυρισμού ότι ο κατηγορούμενος δεν τέλεσε κάποια αξιόποινη πράξη μετά την αποκάλυψη της παράνομης δραστηριότητάς του, καθώς και ότι αποτίναξε το παρελθόν και άλλαξε τρόπο ζωής ...>>.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' του ΚΠΔ τέταρτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και για έλλειψη νόμιμης βάσης, ως προς την απόρριψη του ως άνω αυτοτελούς ισχυρισμού περί συνδρομής στο πρόσωπο του αναιρεσείοντος της ελαφρυντικής περίστασης του άρθρου 84 παρ. 2 ε' ΠΚ, είναι βάσιμος.

Μετά από αυτά και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναίρεσης προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης και να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας [άρθρο 578 παρ. 1 ΚΠΔ, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 115 Ν. 5090/2024], όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την υπ' αριθ. ...2024 αίτηση του Ε. Π. του Ε. , κατοίκου ... , οδός ... , για αναίρεση της υπ' αριθ. ΓΤ1778/2025, ΓΤ1926/2025, ΓΤ2116/2025 απόφασης του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ σε βάρος του αναιρεσείοντος τα έξοδα της ποινικής διαδικασίας, τα οποία ορίζει στο ποσό των οκτακοσίων [800] ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Μαρτίου 2026.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ                                            Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ